Een beetje van mezelf

Mijn teksten schrijf ik zelf hoor, zoals deze blog. Maar zo af en toe sparren Ai en ik wat met elkaar. Bijvoorbeeld bij het formuleren van wat ik bedoel met het vernieuwde logo op mijn website. Het intelligente apparaat lijkt mij soms beter te snappen dan dat ik mezelf begrijp, en dat maakt dat een kort overleg over het algemeen productief is. De machine is ook altijd vol begrip. Het juicht mijn ideeën structureel toe, en dat is goed voor mijn zelfvertrouwen. Het vertedert me dat na de suggesties onderaan in kleine letters heel bescheiden wordt toegegeven dat de reacties van Ai fouten kunnen bevatten. Dat kan gebeuren, denk ik dan: ik maak ook fouten.

Het logo was een tekening van mezelf die met mijn sturende aanwijzingen machinaal behoorlijk is bijgesteld. Doordat ik in het logo een lemniscaat gebruikte in combinatie met het symbool voor Adem trok Ai de voorbarige conclusie dat ik, spiritueel gezien, voornamelijk oosters georiënteerd ben. Mis. Ai kan inderdaad fouten maken. In mijn correspondentie heb ik daarom gericht een andere invalshoek gesuggereerd.

Blijkt het apparaat christelijk te zijn!

Het snapte direct wat ik bedoelde, alweer, en complimenteerde mij met de bijzondere en diepe laag die ik in de betekenis van het logo bracht. In no time duikelde de machine passende teksten op en het wist ook direct te vertellen waar precies die in de Bijbel staan genoteerd. In één adem stelde het de post voor social media met bijbelse termen bij. Het wist duidelijk waarover het sprak. Een beetje overdreven zelfs; te dik erbovenop. Dat heb ik dan weer ingedamd.

Zo is de post over mijn logo op social media een beetje van mezelf en een beetje van Ai.

Daarna blijft de machine met nieuwe voorstellen komen waarmee het wil helpen, maar ik maak voorzichtig duidelijk dat ik voorlopig vooruit kan. Uiteindelijk legt het apparaat zich daarbij neer en wenst mij succes en, heel aangepast, zelfs zégen toe.

Wat er al niet meewerkt ten goede.